„Redukując do jeszcze większej zwięzłości przyczyną choroby jest źle zrównoważona dieta.
Trudno ściśle i jednoznacznie określić, co ludzie powinni, a czego nie powinni jeść. Pod uwagę należy wziąć całą masę różnorodnych czynników począwszy od klimatu i otoczenia, a na osobistych „uczuleniach" skończywszy. Trudno oczekiwać, by Eskimosi żyli na takim samym pokarmie, co np. Brazylijczycy. Jeżeli chodzi o osobiste upodobania to są one bardzo liczne, a niektóre z nich bardzo dziwne. Można tu przytoczyć przypadek mężczyzny, dla którego ryba jest tak silną trucizną, że nawet, gdy liże znaczek pocztowy, którego odwrotna strona zawiera klej rybi, cała jego twarz puchnie do takich rozmiarów, że nic nie widzi na oczy. Istnieją także ludzie, dla których jajka w każdej formie są trucizną. Czasami tacy ludzie wyrastają z tych dziwactw. Znalem kobietę, która nie mogła dotknąć jajka, czy to samego, czy w puddingu lub ciastku aż do 70 roku życia, i wtedy, dziwne ale pogodziła się z jajkami.
Wściekli wegetarianie, jak wiemy, chcieliby, byśmy uwierzyli, że jedzenie mięsa jest faktycznie przyczyną wszystkich ludzkich chorób. Całkowicie się z nimi nie zgadzam, a opieram sie na własnym doświadczeniu i tym, co zaobserwowałem u innych. Mogę zgodzić się, że bezmięsna dieta jest najlepszą, ale dla tych, którzy przez lata całe czy nawet od dzieciństwa nie nabierali nawyków wszystkożernych zwierząt. Z własnych obserwacji natomiast wiem, że nagłe zmiany diety z mięsnej na bezmięsną mogą przynieść fatalne rezultaty. Krótko mówiąc przeciętny człowiek nie osiągnął jeszcze takiego stanu zdrowia, by był gotowy przejść na całkowity wegetarianizm, jakkolwiek może to być upragnionym ideałem. Niemniej jednak zrobię następujące zastrzeżenie sprawa może się mieć odmiennie z osobami, które od dzieciństwa były wychowane na diecie bezmięsnej, pod warunkiem, że dieta nie jest „tylko" bezmięsną, ale jest dobrze zrównoważonym wegetariańskim systemem, a nie tylko nadmiarem „zaśmiecającej skrobi".“(2)