„nownym widzeniu. Gdybym była już. starszą i mogła wnet spodziewać się wnuka, musiałby nazywać się Wolf, a pierwszym słowem, jakiego bym go nauczyła, byłoby pańskie drogie nazwisko.
Comment vos compatriotes odpowiedział Goethe ont en tout de peine a chasser les loups de chez eux et vous voulez les y reconduire
Ale wszelkie wysiłki, by zdobyć się na humor, na nic się zdały i nie zdołały powstrzymać nagłego wylewu łez. Bez słowa wziął ją i jej siostrę w ramiona. Gdy szła długim szeregiem otwartych pokoi jego wzrok towarzyszył jej, póki nie zniknęła mu z oczu".
W nocy po wyjeździe polskiej pianistki z. Weimaru wielki poeta ciężko zaniemógł.
W Berlinie Maria Szymanowska odwiedziła kompozytora i wybitnego muzykologa, Karla Friedricha Zeltera, z którym autor „Fausta" zaprzyjaźnił się serdecznie w 1802 roku i od tego czasu wymieniał z nim uczone listy. Po wizycie pięknej Polki przejęty Zelter napisał do przyjaciela „Sie ist rasend in Dich verliebt..." (Ona jest w Tobie do szaleństwa zakochana)...
Swego czasu zastanawiano się nad wzajemnym stosunkiem Goethego i Szymanowskiej „Przyjaźń wydaje się za blada, miłość za silna, romans za lekki. Zdaje się, że było w nim ze v szystkiego po trosze".“(9)