„Na skorzystanie z patriotycznej gotowości ochotników było jednakże już za późno. 10 czerwca król „w najmocniejszych wyrazach" nakazuje, aby w ciągu dwóch tygodni komisje cywilnowojskowe dostawiły do Warszawy potrzebną liczbę rekrutów. Ale tego samego dnia wydany został również inny, bardzo charakterystyczny rozkaz królewski „Iżby w zdarzeniach wtargnienia wojsk zagranicznych w granice Rzeczypospolitej Komisja Wojskowa bez dołożenia się Najjaśniejszego Pana odpowiedzi i ordynansów do komend wojska Rzeczypospolitej nie wydawała". Zalecenie to dotyczyło naturalnie nie wojsk carskich, które od kilku tygodni na ziemiach Rzeczypospolitej już się znajdowały, ale ewentualnego wkroczenia do Wielkopolski wojsk pruskich, czego Stanisław August ogromnie się obawiał. Wydaje się jednak, że bardziej niż tej hipotetycznej agresji obawiał się król zbyt pochopnego — jego zdaniem — ewentualnego rozkazu Komisji Wojskowej, aby resztki wojsk Rzeczypospolitej, stacjonujące na zachodzie kraju, przeciwstawiły się jej zbrojnie.
Aczkolwiek „Series zaleceń i decyzjów JKMci" w sprawach wojskowych zawiera sporą jeszcze liczbę różnych rozkazów z drugiej połowy czerwca i pierwszej połowy lipca 1792 roku, wspominać ich nie widzimy potrzeby. Wszystkie dotyczą bowiem spraw tak błahych i tak odlegle związanych z toczącą się ówcześnie wojną, że trudno je uznać za przejaw jakiejkolwiek polityki obronnej Stanisława Augusta. Na podstawie omawianego protokołu stwierdzić trzeba, że przez ostatnich sześć tygodni działań wojennych w 1792 roku Stanisław August nie podejmował w ogóle żadnych decyzji, które mogłyby mieć jakiś realny wpływ na losy obrony narodowej.“(11)