„Dramatyczne wydarzenia w Rumunii były ostatnim akordem batalii z filoksera. Z jej powodu (choć wątpliwa to zasługa) do winnic wkroczyła nowa jakość szlachetne gatunki szczepione na krzewach amerykańskich. Dzisiejsze europejskie winnice pochodzą bardzo często wprost spod ręki dawnych mistrzów ogrodnictwa, mają bardzo starą metrykę, są produktem systematycznie, przez dziesiątki i setki lat prowadzonej selekcji. Lecz w pewnym momencie inwazja owadów stworzyła nową sytuację. Nierespektowanic jej — unikanie droższych sadzonek z hodowli szkółkarskiej — prowadzi do krachu.
Byl wiek XX, a nie XVI. zanikł już proceder eksportu litr do Krakowa, Sącza. Lwowa. Warszawy, gdzie tamtejsi dystrybutorzy przemieniali je w „węgrzyn" i „małmazję". Świat się zmienił, natomiast chłopi rumuńskiej Besarabii zachowali się tak. jak gdyby na północ od Karpat trwała epoka saska i do rozpitej Polski można było wysyłać nieograniczone ilości najpodlejszych cieczy. Winiarstwo rumuńskie, żywiołowo rozwijające się po reformie rolnej, zaprzepaściło jakość, przez co utraciło swoją bardzo dobrą renomę i mimo iż minęło ponad pół wieku od dramatycznych wydarzeń okresu reformy rolnej, i równo stulecie od czasu inwazji na Rumunię filoksery — rumuńskie winiarstwo ciągle jeszcze nie mogło się w pełni pozbierać, odzyskać dawnej reputacji. W XVIII wieku społecznoekonomiczne perturbacje w Europie, między innymi we Francji, głód i przeludnienie w jednych rejonach, zaś wolne tereny do osadnictwa w innych, spowodowały pewne ruchy migracyjne. Wówczas to na tereny Rumunii, a także Węgier, przybyły z Francji, z regionów winnych, między innymi z okolic Macon. grupy ludzi od urodzenia związanych z produkcją wina. winiarzy z dziada pradziada. Wnieśli oni znaczący wkład w uprawę winorośli i produkcję wina w miejscach swego nowego osiedlcnia. Pod koniec XIX stulecia wina rumuńskie cieszyły się bardzo dobrą marką, zawierały w sobie tradycję starożytnej, winem płynącej Dacji, a także szczyciły się „pólkrwią" francuską. Inwazja filoksery wymusiła postęp agrotechniczny na polach — stosowanie opryskiwaczy, iniektorów, środków chemicznych, rozwój szkółkarstwa. Zmiany te były kosztowne, ale nienadążanie za tymi zmianami okazało się zgubne.“(13)