„3. Karol Wielki (768814) i jego podboje. Po śmierci Pepina Małego (751768) tron objął jego syn Karol zwany później Wielkim.
W okresie panowania znacznie rozszerzył granice swego państwa. Wezwany przez papieża do Włoch przeciw Longobardom zniszczył ich i przyjął tytuł króla Longobardów (774 r.) W ten sposób objął władzę nad północnymi i środkowymi Włochami. Potwierdził darowiznę Pepina Małego ziem dla papieża (środkowe Włochy), ale objął te ziemie kuratelą. Stoczył zacięte bitwy z Arabami na granicy hiszpańskiej, pokonał ich w dwu wyprawach i rozciągnął swe panowanie na północnozachodnią część półwyspu, aż po rzekę Ebro. Utworzył tam marchię hiszpańską. Długotrwałe wojny toczył z Sasami, zamieszkałymi między Renem a Łabą. Nie docierały tam wpływy rzymskie, a lud ten był mocno przywiązany do swej wolności. Podbój Sasów połączył z brutalną chrystianizacją (chrzest pod groźbą kary śmierci). Podboje tych ziem zakończył w 804 r. Posuwając się na wschód zetknął się nad Łabą i Salą ze Słowianami, którzy musieli uznać jego zwierzchnictwo. Wcielił Bawarię (788 r.) do państwa Franków. Wplątało go to w konflikt z Awarami, ludnością pochodzenia turkskiego, którzy mieli swe siedziby nad środkowym Dunajem. Awarowie pobili tam i ujarzmili miejscowych Słowian. Karol Wielki w kilku wyprawach zniszczył Awarów (796 r.) tak, że nie pozostał po nich ślad, a na tych terenach umiejscowił marchię wschodnią (zalążek późniejszej Austrii).“(10)