„— Ano właśnie... — Władek westchnął ciężko i podrapał się za uchem ze zmartwienia.
— Proszę pana — powiedział poważnie Janek — ale przecież to chyba można jakoś tak uiządzić, żeby porozumiewać się wygodnie na odległość po drutach, za pomocą elektryczności... Może to niekoniecznie musi być zaraz dzwonek. Mogłaby przecież być także żarówka, która zapala się lub gaśnie jak przyciskamy przycisk na drugim końcu linii... Czy ja wiem zresztą...
— Tak, chłopcze, masz rację. Nad tą sprawą myślano już ponad sto lat temu. Prowadzono różne badania i doświadczenia w kilku krajach. Ale dopiero po wielu latach pracy udało się słynnemu Amerykaninowi, Samuelowi MorseWi zbudować aparat piszący na odległość...
— Ojej...! — zawołali niemal jednocześnie chłopcy — ...pisząc)
— Kaligraficznie... — dorzucił Władek, ale ojciec nie dosłyszał jego pytania i ciągnął dalej
— A tak, piszący. Właśnie dlatego „telegraf", bo tak nazwano ten wynalazek, zdobył szybko rozgłos i popularność. A Samuel Morse po wielu latach ciężkiej pracy cieszył się sławą i uznaniem na całym świecie.
— Tato, opowiedz nam o telegrafie... — prosił Władek. — To chyba musi być bardzo trudne takie pisanie na odległość...
— Tak, proszę pana. bardzo prosimy... — Janek aż kięcił się na krześle z niecierpliwości.“(3)